Seçme hakkımız olmaksızın içine doğduğumuz ‘aile’, sandığımız kadar emniyetli bir kabuk mu? Mahremiyetle sarmaladığımız ‘ev’, sıkıntıları içinde tutup dışarı sızdırmayan çelikten bir kutu mu ve bizi tüm kötülüklerden korur mu? Aile, dayanışmanın çoğaldığı, sevginin büyüdüğü, emeğin kıymetlendiği yer mi, yoksa Yıldırım Türker’in dediği gibi başımıza ne zaman geleceğini bilmediğimiz ‘bir kaza’ mı?

Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali, son yıllarda aileyi odağa alan, aile içinde çocuklara yönelik ihmal ve istismarı tartışan, baba rollerini sorgulayan filmlere ağırlık veriyor, bu konuları tartıştıran etkinlikleri programına dahil ediyor.

Esinini Uçan Süpürge’nin son yıllardaki en etkili projelerinden Çocuk Gelinler’den alan özel bölümler, bu yıl biraz daha genişledi ve içine ensest gibi konuşulması zor konuları da aldı.

Bu yıl festivalin ‘Olay Yeri: Aile‘ başlıklı bölümünde, aile içi cinsel taciz ve tecavüzü mağdurların ve tanıkların gözünden anlatan filmlerin yanı sıra, çocuk gelinlere bir kez daha dikkat çeken ve yetkililere ‘Daha ne bekliyorsunuz, harekete geçin’ mesajı veren belgeseller de gösterildi.

Bütün bu filmler, ‘aile’nin, cinsiyet eşitliği ve hak bilincinden uzaklaşıldığında nasıl bir cehenneme dönüşebildiğini gösteriyordu. Üstelik bu bölüm, meselenin nasıl küreselleştiğini gösterircesine sadece Türkiye’den değil, İngiltere, Estonya gibi ülkelerden de filmleri içeriyordu. Festival önceki yıllarda Irak, Yemen, Almanya, İsveç gibi ülkelerden de çocuk gelinler ve enseste dikkat çeken filmleri seyircisiyle buluşturmuştu.

“Ben ihtiyarım” diyebilmek

Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali’nin düzenlediği “Olay Yeri: Aile” paneli dün Ankara Üniversitesi Cebeci Kampusundaki ATAUM salonunda yapıldı. Konuşmacılardan biri de, son filmi Lal Gece‘de 60 yaşındaki bir erkeğin 14 yaşında bir kız çocukla evlenmesini anlatan Reis Çelik‘ti.

Mağdur edilmişlerin, ihmal ve istismara maruz bırakılmışların karşısında hep ah’lanarak durmak, Reis Çelik’in de hoşuna gitmiyor. Çünkü başkalarının acısına öyle uzaktan bakmak yerine ‘bir şey yapmak’ gerekiyor.

Çelik, Lal Gece’de klasik yöntemden uzak durduğunu söylüyor. Film de zaten “vah vah çocuk gelinler için hep birlikte ağlayalım” demiyor. Aksine alttan alta “manzara böyle ama biz istersek değişir” mesajı veriyor. Yıllar sonra ilk kez başrolde görünen İlyas Salman‘ın canlandırdığı ‘çocuk gelinin yaşlı kocası’ karakteri, bütün o gelenek literatürüne, yanlış öğrenilmiş cinsiyet kalıplarına ve erkekliğin tehlikelerine rağmen, “çocuk evliliklerine hayır” diyen herkese “işbirliğine hazırım” mesajı veriyor. Bunu nereden mi çıkardım? Karakterin gelinlik içindeki çocuk-eşine “Seni kendime uygun görmüyorum, ben ihtiyarım” demesi yetmez mi?

Panelde konuşan tiyatro ve sinema insanı Mustafa Avkıran, ötekileştirmenin toplumda bir rahatlama yarattığını söylüyor. Aile, evlilik gibi konularda da bu kendini rahatlatma arzusu sorunun aslını görmeyi engelliyor. Aslı gözden kaçırılmış bir meseleye suretiyle çare aramak da -haliyle- sonuca ulaştırmıyor. Çocuk evlilikleri hakkında ‘Bu benim başıma gelmez, bizim buralarda böyle şey olmaz’ demek de öteki’ni yaratıp kendini rahatlatmanın bir yolu.

Cinsiyet eşitliği bir slogan değildir

“Olay Yeri: Aile” paneli AB Türkiye Delegasyonu’nun katkısıyla düzenlendi. AB ülkeleri de çocuk yaşta ve zorla evliliklerden yaka silkiyor. Ama bu yaygın problemi çözmek için politika geliştirmeyi de ihmal etmiyor.

Delegasyon’un Siyasi İşler Müsteşarı Stefano Fantaroni panelde yaptığı konuşmada cinsiyet eşitliğinin Avrupa Birliği için temel bir değer olduğunu hatırlatıyor ve “Cinsiyet eşitliği bir slogan değildir; sosyal ve ekonomik bir sorumluluktur” diyor. Kadınlara karşı şiddetin Avrupa gündeminde de üst sıralarda olduğunu söyleyen Fantaroni, cinsiyet eşitliğini teşvik etmenin ortak gündemin temel bir parçası olduğunu belirtiyor.

Türkiye sabıkalı ülke

Uzun süredir çocuk yaşta evlilikler üzerine çalışmalar yapan Bilkent Üniversitesi öğretim üyesi Dilek Cindoğlu, erken evliliklerin şiddetle ilişkisine dikkat çekiyor: “Bütün bu şiddet kadınlara sokakta olmuyor. Şiddet yapanlar tanımadıkları kişiler de değil. En yakındakiler bunu yapıyor.”

Cindoğlu’na göre ‘aile’, kadın gücünün en az olduğu, şiddetin zaptedilemediği bir alan. Küçük yaşta evlenmek ise bu güçsüzlüğü daha da kemikleştiriyor. Evlilikte ve ailede bağlılık değil bağımlılık ilişkisine dikkat çeken Cindoğlu, kadınların ancak yaş ilerledikçe statülerinin arttığını, eğitim düzeyleri de yükseldikçe kendi bedenleri üzerinde söz söyleme ihtimalinin yükseldiğini söylüyor.

Şiddetin, ayrımcılığın, ihmal ve istismarın sıklıkla yaşandığı, fakat ‘kol kırılır yen içinde kalır’ diyerek üstünün örtüldüğü kültürlerde, ailenin kutsallığını baş ucuna koymak, kadınları yok saymakla eşdeğer. Zira, o kutsal hücre her yıl binlerce kadını yok ediyor. (SD/ÇT)

“Yedi”, dünyanın yedi ayrı ülkesinde kadın hakları için mücadele eden yedi kadın aktivistin hikayelerini ele alan bir belgesel oyun.

Afganistan’dan Farida Azizi, Guatemala’dan Anabelle De Leon, Kuzey İrlanda’dan Inez Mccormack, Rusya’da Marina Pisklakova-Parker, Pakistan’dan Mukhtar Mai, Kamboçya’dan Mu Sochua ve Nijerya’dan Hafsat Abiola‘nın yaşamları ve mücadeleleriyle yüzleştiriyor izleyicileri.

Oyun, bu kadınların kendi ülkelerindeki şiddet ve diğer kadın hakları ihlalleriyle mücadeleleri ve toplumsal alanda yarattıkları değişim ve farkındalığa ilişkin röportajlara dayanıyor.

Röportajları gerçekleştiren yazarlar, oyuna konu olan kadınların yaşadıkları tüm olumsuzluklara, baskılara karşı bir tercih yaptıklarını vurguluyor, “Bunu sizin istediğiniz gibi yapmayacağım, kendi yöntemimle yapacağım” dediklerini..

Azizi’yle röportaj yapan Ruth Margraff, “O benim kahramanım” diyor, “Bu süreçte çok güçlü bir duygusal bağ kurduk. Ne kadar farklı hayatlarımız ve arkaplanlarımız olsa da, sanki aynı yaşanmışlığa sahibiz gibi hissediyorum.”

Oyunun yazarlarından Margraff, Mccormack’la röportaj yapan Carol K. Mack, Pisklakova’yla konuşan Paula Cizmar ve Mukhtar Mai’yle konuşan Susan Yankowitz, bu tiyatronun diğerlerinden farklı olduğunu belirtiyorlar.

“Bu yedi isim çok güçlü kadınlar. Bu tiyatronun da böyle bir gücü var. Oyun, yarattığı sosyal ve politik etkiyle bir değişim aracına dönüşüyor.

“Böyle politik bir oyuna katkı sunmak bizim için çok önemli. Aktivizm için çok fazla vaktimiz olmuyor, ama oyun aracılığıyla bunu yapıyoruz aslında.”

Yazarların hepsi, röportaj yaptıkları kadınlarla çok yakın ilişkiler kurduklarını, hala iletişim içinde olduklarını söylüyor. Yankowitz, Mukhtar Mai’nin Pakistan’da bir okul kurduğunu anlatıyor. “Okuluna artık erkek öğrenciler de almaya başlamış. Kadınlara saygılı erkekler yetiştirme fikri muhteşem”.

Projenin yönetmeni Hedda Krausz Sjögren, Nijerya’daki gösterime oyunun öznelerinden ve artık Nijerya’da bir figür haline gelmiş olan Hafsat Abiola’nın da katıldığını anlatıyor. “Oyun bittikten sonra, Afsat bir konuşma yaptı. Ülkedeki demokrasi anlayışına, yaşanan ihlallere yönelik eleştiriler yapıyordu. Konuşması bittikten sonra kimse salonu terketmek istemedi. Aralarında öğrenciler ve aktivistlerin de bulunduğu seyircilerle saatlerce sohbet ettik. Hepimiz için çok güzel bir deneyimdi.”

Oyuncular ve gazetecilerin sesiyle Yedi’nin hikayesi

Şimdiye kadar 11 ülkede sahnelenen “Yedi” ilk defa bir tiyatro festivalinde seyirciyle buluşacak. 18. İstanbul Tiyatro Festivali kapsamında yarın saat 18.30′da Kenter Tiyatrosu’nda sahnelenecek.

* Derya Alabora, Pakistan’da ‘namus’ suçu işlediği gerekçesiyle grup tecavüzüyle cezalandırılan ve tecavüz suçlularını mahkeme önüne çıkarmayı başaran Muhtar Mai;

* Zeliha Berksoy Kuzey İrlanda’da kadın ve insan ve hakları için mücadele veren aktivist ve geçtiğimiz yıllarda Merly Streep tarafından da seslendirilen Iriez Mc Cormack;

* Meral Çetinkaya, Guatemala’da fakirlerin özellikle de kadın ve yerel halkın hakları için ve rüşvet düzenine karşı yürüttüğü mücadele yüzünden ölümle tehdit edilen Annabella De Leon;

* Ayça Damgacı, ülkesi Nijerya’da ‘Demokrasi için Hafsat Abiola Kudret İnisiyatifi’ni kuran Hafsat Abiola,

* Esra Dermancioğlu Taliban rejimince yönetilen Afganistan’da kadınlara yönelik baskı ve kadınların marjinalleştirilmesine karşı mücadele veren Farida Azizi,

* Can Dündar, Rusya’da aile içi şiddet kurbanlarına yardım veren ilk telefonla yardım hattını kuran Marina Pisklakova-Parker,

* Mehveş Evin ise Kamboçya ve Tayland’da insan ticareti ve seks köleliğine karşı yürüttüğü çalışmalar üzerine Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterilen Mu Sochua ile yapılan röportaj metinlerini okuyacak.

11 ülkede 160 kişi seslendirdi

“Yedi” şimdiye kadar İsveç, Hollanda, ABD, Türkiye, Belçika, Nijerya, Finlandiya, Sırbistan, Ürdün, Litvanya ve Danimarka’da . ABD’de 160 politikacı, aktör ve aktivist tarafından seslendirildi. Hillary Clinton ve Meryl Streep, İsveç’te farklı partilerden yedi erkek parlementer bu isimler arasında.

Dünyadaki sıradışı kadınları belirlemek ve yaşadıkları toplumlarda barışı ve refahı güçlendirmeye yönelik liderlik potansiyellerinin önündeki engelleri kaldırarak onlara görünürlük sağlamayı misyon edinen Vital Voices’un projesi olan bu oyunun tanıtım metninde de söylendiği gibi, “Yedi, bir meydan okuma. Yedi, bir çağrı.”

Bu yedi cesur kadınla, sorunlarıyla ve mücadeleleriyle tanışmak için mutlaka izlenmeli. (ÇT)

Bugün 15 Mayıs Dünya Vicdani Retçiler Günü… Türkiye Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarına karşın Avrupa’da vicdani ret hakkını anayasasında bulundurmayan tek ülke.

Vicdani retçiler cezaevlerine konulmanın yanı sıra, kimliksiz, işsiz, eşsiz yaşamaya veya “sosyal kişilik bozukluğu” raporu ile yaşamaya mahkum edilmeye devam ediliyor.

Necip Fazıl Kocaoğlu da hayatının son on yılını zorunlu askerlik uygulaması nedeniyle tam anlamıyla bir “kuşatma” altında geçiriyor.

Son on yılda, kalan yedi aylık askerliğini vicdani nedenlerden ötürü tamamlamayan ve bu nedenle toplam beş kere cezaevine giren, türlü baskı ve işkencelerle karşılaşan Kocaoğlu, cezaevi dışında kaldığı zamanları da yakalanmamak veya kendi tabiriyle acı çekmemek için hayattan soyutlanarak, üç-dört ayda bir evin dışına çıkarak geçirmiş.

Kocaoğlu ile zorunlu askerlik yaptığı dönemi, kendisini vicdani retçi olmaya götüren koşulları ve Türkiye’de vicdani retçi olmanın bedellerini konuştuk.

“Erkeksen bağıracaksın”

Kocaoğlu 2002′de İzmir’de zorunlu askerliğe başlamış. Burada kışlaya adımını atar atmaz, askeriyenin klişe cümlelerinden biri nedeniyle sıkıntı yaşamaya başlamış: “Sivilde bağırarak konuşana deli derler, burada bağırmadan konuşana.”

Kocaoğlu yapısı gereği bağırarak konuşmuyor. Hatta bir hayli kısık sesle konuşuyor. Yani askeriyede “erkeklik” ispatı olarak sunulan avazın çıktığı kadar bağırarak “Emret komutanım” diyebilecek insanlardan değil.

Ancak ordu mantığının tek tipleştirme argümanı karşısında “Ben bağırmıyorum, sesim bu kadar çıkıyor ve böyle konuşuyorum” demesi bir şey ifade etmemiş.

Kocaoğlu, gerek İzmir’de acemi birliğinde gerekse usta birliği olan Erzurum Oltu’da “erkek olacak kadar” bağırmadığı için sürekli olarak dayak yemiş, dirsekleri ve dizleri parçalanana kadar süründürme cezasıyla karşılaşmış.

Bu cezalandırma ve dayak süreci askerliği sorgulamaya başlamasına neden olurken, esas sorgulamayı görev yaptığı tank birliği sayesinde yaşamış:

“Sürekli olarak tanklara bakıyordum. O aletler geçerken kışlada aldığımız eğitimleri düşündüm. Aslında savaşa hazırlanıyorduk ve bir savaş çıkması durumunda biz o tankları kadınların, erkeklerin ve çocukların üstünden geçirecektik. Bunları düşündükçe askerlikten soğumaya başladım.”

“Komutana gittim ve askerlik yapmak istemediğimi söyledim. O da silah çekip beni öldürebileceğini söyledi. Ben de ‘öldürürsen öldür’ dedim.”

“Bir ay sonra, beş buçuk aylık askerken kaçtım ve Kayseri’ye ailemin yanına gittim. Bu sırada ailem komutanla konuşmuş ve komutan şartların değişeceği sözünü vererek, askerliği bitirmemi tavsiye etmiş.”

“Bunun üstüne beş gün sonra ailemin de ısrarı ile kışlaya geri döndüm. Cuma günüydü. Komutan bana ‘vatan haini’ dedi ve pazartesi günü benimle hesaplaşacağını söyledi. Bunun üstüne gittiğim günün akşamı yine kaçtım ve eve döndüm.”

“Bir buçuk ay sonra komutan yine ailemi arayarak durumun kötü olacağını söyleyince babam beni ikna etti ve ben yine kışlaya döndüm.”

Bir garip kaçış

Kocaoğlu’nun kışlaya bu dönüşü oda hapisleri, disiplin koğuşları ve cezaeviyle de tanışmasının başlangıcı olmuş.

24 saat su, yemek vermeden, tuvalete gitmeden “acil manga odası”nda elleri ve ayakları bağlı şekilde tutulan Kocaoğlu, 2002′yi 2003′e bağlayan yılbaşında hücreye atılmış. Üç gün boyunca burada tutulduktan sonra çıkarıldığı mahkeme “20 günü yatılacak” diyerek 63 gün oda hapsi vermiş.

Ancak yer olmadığı için “cezanı yer boşalınca çekersin” denilerek askeri birliğine gönderilen Kocaoğlu’nun başına kaçmasın diye bu sefer 25 er zimmetlenmiş.

İki ayı hiçbir şey yapmadan bu askerle geçiren Kocaoğlu, bu kaçış hikayesini şöyle özetliyor.

“Benim tüm parama el koymuşlardı. Günde sadece 1-2 lira veriyorlardı. Ben de çarşıya çıkan askerlerden birine 1 liralık sayısal loto oynaması için para vermiştim. O lotoda dört tutturunca 20 liram oldu.”

“Komutana çok daraldığımı ve çarşıya çıkmak istediğimi söyledim. Artık silahsız olarak biriyle birlikte nöbet de tutmaya da başlamıştım.”

“Komutan da yanıma birini vererek beni çarşıya gönderdi. Ben de yanımdaki benden sorumlu askerden ilk fırsatta kurtulup loto bayiine gittim ve kuponu verip 20 liramı aldım. 5 lira minibüse, 12 lira trene verip Kayseri’ye geri döndüm.”

“Komandonun işkencesi farklı oluyormuş”

Kocaoğlu bu kaçışında hayattan yalıtılmışlıkla tanışmış. Altı ay boyunca hiç evden çıkmadığını, parası olmadığı için dışarıdaki hayatın içini yaktığını ve bu nedenle tüm perdeleri de kapatarak sadece eski bir radyodan müzik dinlediğini anlatan Kocaoğlu, altıncı ayın sonunda eve gelen polisler tarafından yakalanmış ve inzibata teslim edilmiş.

Kayseri’de jandarma karakolunda dört gün kalan Kocaoğlu, jandarma aracıyla yirmi gün boyunca elleri kelepçeli olarak çeşitli illerde dolaştırıldıktan sonra sekiz gün “konaklayacağı” Erzurum Jandarma Karakolu’na götürülmüş.

Buradan Oltu’ya götürülen ve bir gün hücrede kalan Kocaoğlu, bu sefer de 20 gün yatarı olan 63 günlük oda hapsi cezasını çekmek üzere Kars Sarıkamış’a götürülmüş.

Bu sırada altı aylık firar nedeniyle mahkemeye çıkarılan Kocaoğlu, dört ay cezaya çarptırılmış.

“Dört ay cezayı yatmaya başladıktan 24 gün sonra mahkemeye çıktım. Mahkeme de askeri cezaevinde yer sorunu olduğunu da belirterek ara tahliye verdi ve beni geri askerlik şubesine götürdüler.”

“Burada Kayseri Askerlik Şubesi’yle yapılan yazışmalar sonucunda ‘mevcutsuz’ yani yanımda asker olmadan Erzurum Oltu’daki birliğime teslim olmama karar verdiler.”

“Ancak ben yine Kayseri’ye evime gittim. Bu firar da bir buçuk yıl sürdü. Bir buçuk yılın sekiz ayını sadece bir döşeğin olduğu bağ evinde geçirdim. Kış bastırınca soğuğa dayanamadım ve eve döndüm. İki ay sonra yine yakalandım ve bu sefer Kayseri Komando Tugayı Askeri Cezaevi’ne koydular.”

“Burada ağır işkence gördüm. Sadece gece 22.00-00.00 arası uyumamıza izin veriyorlardı. Sonra sabaha kadar soğukta dışarıda karda yağmurda süründürüyorlardı. Üstümüzü değiştirmemize bile izin vermiyorlardı ve her gün sıra dayağından geçiriyorlardı.”

Askeri cezaevinde isyan

Bu cezaevinde firar nedeniyle kendisi dışında bir mahkumun daha olduğunu söyleyen Kocaoğlu, o kişinin dördüncü günde ölüm orucuna başladığını anlatıyor.

Komandoların dört gün boyunca ölüm orucunu seyrettiğini ama işin ciddiyetini anlayınca, kendisinin ölüm orucunda olmamasına rağmen ikisini önce jandarma karakoluna, oradan da Sivas’ta Temeltepe Askeri Cezaevi’ne götürdüklerini, yolda kendisinin de arkadaşına destek amacıyla ölüm orucuna girdiğini anlatan Kocaoğlu, bu cezaevinde yaşananları şöyle aktarıyor:

* Sarıkamış’taki cezamın devamı olarak burada 38 gün kaldım. Cezaevine girdiğimizde müdür bize olumsuz yaklaşmadı. Biz de orucu sona erdirmeye karar verdik. Zaten artık arkadaşımın durumu kötüye gidiyordu.

* Bu cezaevinde mahkumların sözü geçiyordu. Eğitim, spor falan yapılmıyor, tek tip kıyafet giyilmiyordu. Hatta iki tane cep telefonu bile vardı.

* İçerdeki 37. günümde birileri tahliye oldu ve ertesi gün koğuşlara baskın düzenleyen gardiyanlar ve cezaevi yönetimi elleriyle koymuşlar gibi lavabo boruları içine torbalarda saklanan cep telefonlarını buldular.

* Cezaevinde toplam iki koğuş vardı ve dokuz cinayetten yargılanan bir kişi “ağa”ydı. Cezaevi müdürü bundan böyle eğitime başlanacağını, tek tip kıyafet giyileceğini duyurunca “ağa” camı kırdı ve bir cam parçasını bir mahkumun boğazına dayayarak müdürü tehdit etti.

* Bunun üstüne gardiyanlar geri çekilince “ağa”nın talimatıyla tüm yataklar toplandı ve ateşe verildi. Kapının önüne ranzalar çekildi. Ancak biz içerde kaldık. Kalorifer borularını patlatıp ıslattığımız yanmayan bezleri yüzümüze sardık ve yere yatıp dumandan olabildiğince az etkilenmeye çalıştık.

* Bir süre sonra bizi çıkarttılar ve ertesi gün savcılığa götürüldük. Çoğu mahkum sivil cezaevlerine nakledilirken firar suçundan yatan ben ve üç kişi yine birliklerimize teslim edildik.

Sonunda vicdani ret

Askeri birlikte bu sefer dokuz gün kalan ve sonunda yine kaçan Kocaoğlu’nun bu firarı da iki yıl sürmüş.

Bu aşamada bir bilgisayar temin eden Kocaoğlu, o dönemde tutuklanan vicdani retçi Halil Savda hakkındaki haberler sayesinde savaskarsitlari.org‘la tanışmış ve vicdani reddi araştırmaya başlamış.

Bu aşamada öğrendiği vicdani ret hakkı, iki yıl sonra yakalandığında işine yaramış:

“Sivas askeri cezaevine götürdüler. Burada vicdani retçi olduğumu beyan edip bir dilekçe yazdım ve Sarıkamış’ta davalarıma bakan mahkemeye gönderdim.”

“Mahkeme mevcut dosyalardan ikisi hakkında dava açmaya gerek görmedi ve beni 2007 Mayıs’ta serbest bıraktılar.”

“Serbest bırakılmak demek askeri birliğe geri gitmek demek. Sivas Garnizon Komutanlığı’na götürdüler. Burada bir albay beni Erzurum’a ‘mevcutsuz’ göndermek istemedi. Ancak Kayseri’den yine ‘mevcutsuz’ kararı çıkmıştı ve bana bir gün yol izni verip askeri birliğime gideyim diye saldılar.”

“Kimlik, iş, para yok”

Kocaoğlu, 2007 Mayıs’tan bu yana hala “firari”. Beş yıldır kendine kimlik çıkartamadığını, dolayısıyla kimlik gerektiren hiçbir şey yapamadığını, hastaneye bile gidemediğini söyleyen Kocaoğlu’nun en büyük sorunu ise işsizlik.

Beş yıldır sadece üç, dört ayda bir dışarı çıktığını söyleyen Kocaoğlu, en temel haklardan olan vicdani ret hakkının bir an evvel tanınması ve son on yıldır yaşadıklarının sona ermesini umuyor. (EKN)

Devrimci Anarşist Faliyet (DEF), 1 Mayıs’ta Şişli’de yaşanan olayları çıkardıkları idiasıyla gözaltına alınmasını protesto ederek, serbest bırakılmaları için bir basın açıklaması gerçekleştirdi.

Taksim Tramvay Durağında “Anarşizm tutsak alınamaz” pankartının açıldığı eylemde grup sık sık “Gözaltılar, baskılar bizi yıldıramaz”, “Özgürlük, tutsak alınamaz”, “Yaşasın devrimci dayanışma” sloganları atıldı.

“İktidarsız, otoritesiz dünya için”

DEF adına basın açıklamasını okuyan Oğul Akdoğan, “Yaşadığımız coğrafyada devrimcilere, işçilere, ezilen halklara, öğrencilere uygulanan baskı ve zulüm politikaları tüm hızıyla devam ederken, operasyonlar her gün artarak sürmekteyken bu gözaltı dalgasının bize de değmesi kaçınılmazdı” dedi.

Anarşizmin toplumsallaşmaya başladığı bu günlerde yapılan operasyonların ve baskıların anarşizmi ve anarşistleri sindirmek olduğunu vurgulayan Akdoğan, 1 Mayıs’ta olduğu gibi ezilenlerin yanında olacaklarını, iktidarın ve tahakkümün olduğu her yerde, iktidarsız ve otoritesiz bir dünyaya haykırmaya devam edeceklerini söyledi.

“İnsanlık dışı uygulamalar devam ediyor”

Gözaltında bulunan anarşistlerin avukatı Davur Erkan ise, “Gözaltı koşulları insanlık dışı uygulamalarla devam ediyor. Nezarethaneler insanlık onuruna yakışmıyor” dedi.

Gözaltına alınanlar arasında vegan ve vejetaryan kişilerin olduğuna dikkat çeken Erkan, bu kişilerin değişik yiyecek ihtiyaçları yerine getirilmeyerek aç bırakıldıklarını vurguladı.

“Hasta olanlara ilaç verilmiyor”

“Hasta olanlara ilaç verilmiyor. Hatta içlerinde daha sonra serbest bırakılan ama 24 saat boyunca o koşullardan nasibini almış bir hamile kadın da vardı” diyen Erkan, terörle mücadele adıyla gerçekleştirilen bu operasyonların gözaltı terörü olduğunu, fikirleri doğrultusunda siyaset yürüten insanların gözaltılarla terbiye edilme ve susturulmaya çalışıldığını ifade etti. (RDY/HK)

Destekleyenler

Milyonlar Adalet İstiyor İnisiyatifi, Ezilenlerin Sosyalist Partisi (ESP), Emekçi Hareket Partisi (EHP), İnsan Hakları Derneği (İHD), Sosyalist Gençlik Derneği (SGD), Yurtsever Gençlik, Öğrenci Kolektifi, Tüm İlerici Gençlik Derneği (TÜM İGD)